Heber Bartolome's Exhibit

si ka heber po ay nakilala ko thru banggaan. yahoo group ito ng mga pinoy artists all around the globe. madami pa akong kwento tungkol sa banggaan pero saka na lang dahil mahigit isang nobela kung ikwe-kwento ko lahat. sa madaling salita ay pinaunlakan ni ka heber ang lolo nyo na mag contribute ng isang tula upang basahin sa opening ng kanyang show. madami kaming pinaunlakan nya.

kung pinoy ka at di mo kilala si heber bartolome ay either ikaw ay bata pa o kung matanda ka naman (baby boomer) ay super sosyal mo o elite ka o kaya naman ay nagpapanggap ka lang na di mo sya kilala dahil feeling elite ka. kung ikaw naman ay maka amerikano kaya di mo sya kilala ay ikukumpara ko si heber katumbas ng mga idol mong kano. pinaghalo syang peter paul and mary, bob dylan at crosby, stills, nash and young. pinakasikat nyang komposisyon ang 'tayo'y mga pinoy.'

matagal akong tumambay sa baryo at mga kanta nya ang madalas kinakanta namin kaya naman nang makilala ko sya sa banggaan ay binigyan ko agad sya ng tribute portrait plus isang karikatura.



kasama din si pepe da hepe nag perform sa opening ni ka heber. madami pang mga tanyag na artists/poets nag perform pero di ko na sasabihin kung sinu-sino.

narito ang tula na pinadala ko. tamang tama po dahil ang bumasa ng aking tula ay ang idol ko ding si jose tence ruiz (according to ka heber). eto naman ang ilang links na sinulat nina jim ayson at fats lasay (ng banggaan din).

http://www.korakora.org/wordpress/?p=45

http://www.philmusic.com/blog/index.php?p=184

PINTURANG PULA

kasama ng mga tambay
kaharap namin ay tagay
kantahan sa kanto
utot ng dila’y awit mo

inihain ng mahal kong nanay
almusal n’yang masarap na tunay
tapsilog na sinubo ng kamay
limot ang masasamang bagay

di biro ang pagsakay ng bus
para kang may pasan na krus
sumakay man ako sa ibang agos
awit mo sa puso ko’y tagos

awitin mong sumasabay
sa diwa kong naglalakbay
wika ng ilong na pango
huwag akong magpapa-pako

pinoy akong sumasakay
si nena ay aking ka-akbay
napasuot sa salimu-ot
kanta mo ang s’yang humugot

sa laban ng aking barangay
tanglaw mo’y laging taglay
ang sugo ni putla, ‘yan ay babala
huwag ma-aya sa maapoy nya’ng dila

laganap ang mga asong ulol
sila’y ngumingiyaw, di kumakahol
taliwas na landas mag-ingat sa ahas
pag inabot ng malas, wala nang lunas

kulay ng pintura tawagin mang pula
dinemonyo ni mama dahil sa takot n’ya
ang magpapalaya sa mga madadaya
ay matapat na dila, yan ang tunay na biyaya

bow.

MADRUGADA

me and some artist friends organized this group back in our avellana days. we did this to escape the 'boxed-in' life of advertising. you know i've been painting while doing my 9 to 5 job as always. this was what i was doing during my 9 years at avellana and associates and I’m quite thrilled to say that at least in my mind I influenced some other avellana graphic artists to do the same. It felt ‘illegal’ doing stuff that’s not related to our work but in this case we got the license.

I think it’s because what we were doing was what we got to know as ‘art.’ You know the heaviness of that word. You can get away with almost anything with it. You can do drugs, be a bad boy if you’re an artist. So I guess this was the reason why we got away with it. Besides, art really is an exercise of the mind and when you exercise your mind, you get more creative so it’s a win-win situation. Of course we didn’t really paint while working. We painted during our free time.

Me and my friends realized that we need to formalize the group and we named it madrugada. Cris Villanueva thought of the name. I think it means ‘dawn’ or madaling araw in tagalog.



We deliberated on how to initiate new members. I suggested there should be no initiation. The criteria should be his/her dedication to his craft. As long as the person produced any kind of art, that person could be a member. Plus new members should be able to survive drinking with us. I think this got vetoed to a more structured kind of background check which did not materialize either so I guess the former is the unwritten rule we follow.

All members were excited about the group. Each member produced a lot of art and we really had fun doing it. We held exhibits in any venue who allowed us. We did 2 at the city gallery in luneta. I think we did it 2 times at the windows café because we knew the owner. You know how hard it is to look for venues because all gallery owners think of profit first before art. This was one of the reasons why art becomes 50% less when you hang it in a gallery. This didn’t stop us though. We pushed through and we’re still doing it today.

Once in a while starting today I will feature a madrugada member on this blog so I hope you enjoy. I will not ask for each members’ background. I will write and feature their art based on how I see and know them.

Joel Fabonan

Si joel fabonan po, dating full time rock star na ngayo’y part time na lang dahil art na ang mas pinagkaka-abalahan nya ngayon. He just did his second one person show in a gallery in timog. Fabo and I worked in the creative department of avellana and associates. He was one of the founders of our madrugada art group. I’m going to feature each members’ art on this blog.

We almost formed a blues/rock band where he sang and I played guitar but nothing happened because we always got drunk before we could play.



Fabo is a highly creative person and has a great sense of humor. I love his grafitti-style art where he tells random stories of perceived ‘baduy’ stuff. For me it’s important to expose the pinoy’s real mentality. The essence of the majority. Not just the elite’s point of view. Most art I see in manila are inspired by the collectors because they are the buyers so most artists tend to make art that cater to their tastes.

Fabonan’s art are honest. I know it came from deep in his heart. Here are some of his paintings done in discarded cardboards.

King's Crown

This is a drawing ariel asked me to do. he told me to design a tribal style king's crown. i'm not sure if he did the tattoo.

we just did the tattoo expo at the cow palace. it was a drawing marathon. i'll tell you the story soon.

Filipino Heritage At Logan

ninerbyos ako bago ako magsalita sa logan high school (union city) dahil baka may kumontra pero awa ni lord ay sumang-yon sila lahat. nirekumenda ako ni oscar penaranda kay ms. tina bobadilla, isang teacher sa logan to speak in her pinoy heritage class. narito ang ilang larawan at ang aking pinagsasabi...

...I am a self proclaimed artist. My art education is my life experience. It took me 30 years to call myself an artist. no institution or person can give me this title. It just came to me. I have decided. Unlike doctors or engineers, they need some kind of certificate to be official. I did not. that’s one of the things that excites me about art.

Art is my bridge so that I can go as close as I can get to freedom. Problem is that our system is in an all-out war to control everything. They want my art in a gallery which is confined so that they can measure and institionalize it. For me once you hang an artwork in a gallery it becomes 50% less art. The other 50% are showbiz and politics. So if I hang my art in a gallery, at least I know.

‘Freedom’ is a manipulated word just like the word ‘god.’ They promised freedom to captivate our minds. To have control. ‘God’ and ‘freedom’ go hand in hand in hustling our minds so that they can fulfill their interests. Once you think you’re free, you will defend it with your life and even kill for it. But in actuality, nobody and no one is free. Nobody is free in a school or a 9 to 5 job. All corners of our lives have rules so how can anybody be free?

Maybe we should name it ‘freedom lite.’ As in miller lite or budlite. But that cannot be because the word free is absolute. No ifs and buts. Unless you check the meaning in an American dictionary. It will say what they want you to believe about the word. They defined it according to their desires and made it ‘official.’ How can Christopher Columbus discover this land when there are already people here when he came? They fed this to the people… everybody believed and no one questioned it.

My point is that life is full of deceptions so it is important to be awake. It is full of junk that is dangerous and this is what I want to say in my art. My art is the truth between the lies they speak. I want people who look at my art to know that I know. You don’t have to accept it. It’s just my way of expressing myself about the truth. They may say it’s not art, it’s politics… because they cannot realize that art itself is politics because they are burried too deep in their dogmas.

They were made to believe that art should be cubist, expressionist, impressionist… all the isms. Being accepted in a gallery is a game of politics. Going to art school is part of the political game. It doesn’t mean that if you have a masters degree in art that you are a superior artist. Art cannot be measured. Art degrees were just instilled in the mind and all people who feel the truth knows it. It is the person who must decide. Our life experience is way more important.

I like what Andy Warhol said. He said that while the museums and critics are deciding what you created was real art or not, make more art.

If we follow the critics, nothing will change. Everything will be redundant because their criticisms were mostly based in existing knowledge.

Everybody can be an artist. Engineers and doctors can be artists. The thing I think is that you have to master your craft before you can produce art. Once you know, no priest or any high minister can decide for you. I said ‘once you KNOW’ instead of ‘achieved’ because knowing is awakening. You may achieve everything but still remain ignorant. knowing is truth.

amen.

ngayon ko lang napansin na wala akong sinabi tungkol sa pagkapinoy ko but my art speaks for itself. alam kong di ko nabigyan ng hustisya ang mga trabaho ko sa speech na ito. bwisit! ang hirap gumawa ng speech! there's no way i can describe my art thru words. masyado nang madaming pasikot-sikot. pwede ba mag-inuman na lang tayo?

Malmon Kong

just finished this for my cousin dandoy. malmon is the name of their fraternity mascot.

Fly On My Windshield

i took this shot while waiting for millette at the school for the blind. first time i took a shot of a fly from underneath.

Ninong

narito ng sagot ko sa liham ng inaanak ko. natanggap ko last week ang sulat na ito mula kay mary ann. anak ni pareng ding na di ko alam na inaanak ko pala. nalaman ko dahil sa liham na ito. narito...



kumusta mary ann. ang laki mo na. kumusta si diding? alam mo ay mauubos ang papel na ito kung ikukwento ko lahat sa yo ang pinagsamahan namin ng tatay mo. isa syang tapat at tunay na kaibigan at ikinagagalak kong maging ninong mo. pakiabot na lang sa kanya ang aking pagbati at sana maliban sa walang trabaho ay nasa mabuti rin kayong kalagayan.

ako sa ngayon ay wala ding trabaho. magi-isang taon na akong laid-off pero sa abot ng aking makakaya ay ikakagalak kong makatulong sa yo. di mo isinalaysay ang halagang kailangan mo kaya wala akong idea kung gaano kalaki ang iyong kailangan. isa pang problema ay di ko pwedeng ilakip sa sulat na ito ang pera dahil baka mawala.

kung makakatawag ka sa numerong ito 681-5760 ay magagawan natin ito ng paraan. numero ito ng bahay namin sa maynila. hanapin mo si kuya jess o kaya si ate florence. ipapasabi ko na ang dahilan at paki paalala na lang sa kanila.

kung makakapag-iwan ka ng cell phone number ay maganda rin para makontak ko kayo ng derecho.

di ko maiipangako na kakayanin ko ang halagang kailangan mo pero sana’y sapat.

musta na lang sa kumpare ko, sa kumare at sa iyong mga kapatid. sana magkita tayo at ulit kami ni diding pag umuwi kami. narito ang ilang letrato namin ni diding at ang pamilya ko. - millette ang pangalan ng misis ko at miro naman ang anak namin. lalaki. ninong nya sila bandong, nanding at reden. kilala ng tatay mo ang mga yan.

paki sabi sumulat din sya.

paki paalala rin... mga yumaong tropa na sina pareng noy, si osbourn o usi, si bokyo, at dennis black.

NONO

my homeboy NONO and forest whitaker.



whenever i see forest whitaker's face. he reminds me of my homeboy nono.

Lucban, Quezon

Shot of a house in Lucban, Quezon using my pentax k2.

I Saw Mang Gene Last Night

i was having this art exhibit in my old classroom. they hanged works that i thought somebody did for me. it was all red in theme like a chinese silk cloth. the only reminder that i did the paintings was because of its huge sizes.

when the reception was over we went home of course but the next day i had to check the artworks again just to make sure it was mine. it was a weekend so i know the classroom/gallery will be closed but there should be somebody there to open the door.

as i went in the classroom/gallery i noticed mang gene at a corner sweeping. i was shocked. i know mang gene passed away 2 years ago. i shouted in excitement and called him - PLEN!!! (meaning friend). that's how we used to call each other. mang gene was our janitor during my 9 years at avellana and associates. he was struck by a bus while riding his bicycle in antipolo. that's how he died. he was about 60 and as strong as a carabao.

i asked him why. he told me that that's the way things are. shit happens - he didn't say this but it's what he meant.

we hugged each other. nangingilid pa ang luha ko... then i asked him if i could take his picture so that i can show it to living people. fuck! i didn't bring my camera but mang gene handed me this mini digicam so i pointed it to him but it didn't work. i tried shooting again but we were distracted by children playing outside the classroom/gallery. when i looked at mang gene outside the camera he was gone. and that's when i woke up.

wow! thanks PLEN for the visit. i'm very happy.

i will post mang gene's picture once i find it.

i remember some other dead people visiting me thru my dreams. my best friend apol visited me during his birthday. my lolo and lola also did.

by the way those paintings were really mine.

Ibon Head

took these shots months ago. This is a head of a bird being devoured or should i say being recycled by ants - our natural cleaner.

Kasaysayan Ni Apol

sa panaon, unisan, quezon ako lumaki at isa si poling o apol sa mga una kong kalaro. abot kami with some other friends sa lahat ng sulok ng gubat ng panaon sa paglalaro ng baril-barilan, estukadahan at kung anu-ano pa. hindi si poling artist pero sa tingin ko ay nagbigay sya sa akin ng di pangkaraniwang takbo ng pagi-isip.

una akong namangha sa kanya ng lumambitin sya sa isang sanga ng mangga sa likuran ng bahay namin at nag loop sya ng 360 degrees sabay talon una ang paa sa lupa. nanlaki ang mata ko noon sa pagkamangha. grade 1 pa lang kami noon. 7 years old sya ako ay six. agad kong tinawag ang iba pa naming tropa para ipakita ang di pangkaraniwang abilidad ni apol. dumating ang ilan, si jaime velasco at si nestor cabana. inulit ni apol ang kanyang ginawa kaya mula non ay myembro na kami ng fan club ni apol.







madami pang mga milagrong ginagawa si apol. madalas syang manalo sa kara y cruz at iba pang sugal. sa kaha, libo-libong lastiko na nakabalabal sa leeg nya pagka panalo. wow. buntot lagi kay apol ang mga bata. kasama ako dun. pero madalas ay di tumatagal ng ilang oras ay ubos na muli ang kanyang napanalunan. natalo nang muli.

alam nyo sa ‘hood’ namin ay walang batas. natural law laang ang nage-exist sa amin. kung mang-apid ka ay natural laang na may mang-a-apid rin sa ‘yo. isang barrio ang panaon na malayo sa bayan. sa bayan ng unisan may pulis pero sa barrio namin ay alaws kaya kahit seven years old ka ay pwede kang magsugal. ang ‘respect’ sa panaon ay nae-earn dipende sa pagkatao mo. tinawag kong ‘hood’ ang barrio namin dahil sa mga namamalas kong kwento ngayon tungkol sa kultura ng hip hop. di nalalayo ang buhay sa baryo namin. madami akong tropa na maitutumbas ang kilos, kaugalian at buhay kina snoop dog, 50 cent at iba pa. natatawa nga ako minsan dahil nakikita ko ang tropa ko sa kanila. parallel kung baga.

malaking lungkot ko nang mabalitaan kong nag istokwa si poling. kung di ako nagkakamali ay grade six kami nang maglayas yang si apol. taon ang binilang bago kami magkita muli. madami syang mabubulaklak na kwento tungkol sa kanyang paglalayas. napaka alien sa akin n’yang maglayas at sa murang edad ay ginawa na nya ito. matindi! - yan ang tingin ko. hanggang sa mag-binata kami ay best friend ko si apol. walang araw tuwing bakasyon na hindi kami naka tambay sa bahay nilang barong-barong sa tapat namin. tuwing gabi ay syempre - isang ipit na lambanog ang tinutumba namin kahit sipol lang ang pulutan.

lumilipas ang panahon ay tuloy ang rak en rol namin. hindi nagbabago ang style ni apol. malapit sya sa dark side. never syang nag drugs sa kabila ng kung anu-anong tinitira namin. downers, uppers, alcohol. titirahin namin kung anong mahagilap. ang pagkalapit nya sa dark side ay naiiba. mas serious kumbaga. ang ambisyon nya ay magtayo ng organized crime organization. kita ko ang mga plano nya dahil nang kami’y mga binata ay nagre-recruit na sya ng mga loyalists na mga bagets na pabuntot-buntot sa amin. kasama namin ang mga batang ito kahit saan kami magpunta. sa beach, sa ligawan, sa inuman at iba pa. ginagawa namin silang taga takbo o errand runners. masaya na ang mga batang makasama kami dahil lahat ng chibog namin ay chibog din nila.



isa sa madaming mga main events sa buhay ni apol ay nang sya ay ma-bust sa kasong armed robbery, carnap at frustrated homicide. nagtrabaho sya sa isang businessman sa maynila. sa madaling salita ay inakyat-bahay nya kasama ang ilang di ko kilalang kalalakihan ang pinagtratrabahuhan nya. inside job ang sabi ng mga parak.

ilang beses ko na ding pinayuhan si apol na kung papasok sya sa mga gawaing ganyan ay piliin na nya ang side ng gobyerno. ayaw nya. sa tingin ko ay hindi sya mali dahil sa nakikita ko sa ngayon ay di mo na malaman kung sino talaga ang mga gangsters - pulis ba o sibilyan. obvious na mga pulis din ang nagpapatakbo ng mga sindikato.

hindi natuloy ang pagpaslang nila sa nilooban nila sa di ko alam na dahilan. nagkagulo ang plano ng grupo nya at nagkahiwalay.

una nya akong tinawagan noon upang ibenta ang sasakyang kinarnap nila. ala naman akong idea sa mga pangyayari at isa pa ay wala naman akong pambili kaya tinawagan nya ang isang tropa pa namin. ngunit di naglaon ay nabasyo sya sa di ko na din matandaang dahilan.

isang buwan syang nakapiit sa quezon city jail sa may kamuning. dusa ang mga magulang ni apol. napabenta tuloy ang kanilang barong-barong para sa pyansa. ilang beses ko din dinalaw si apol sa loob ng kulungan. isang beses pa ay muntik na akong di makalabas dahil sa katangahan ko. nalimutan kong may nakasingit nga pala sa wallet kong dalawang joints ng damo. maalala ko ay nasa may check point na kami sa may pintuan ng kalabusan. ang tanga ko sa loob-loobin ko. mabuti na laang dahil siguro sa muka kong inosente at hindi na chinek ng bantay ang wallet ko. siyet!



malaki ang nagagawa ng dalaw kay apol dahil malalaman ng mga les-pu na may kapamilya ang inmate at isang dahilan ito para di ka ma salvage. uso kasi ang salvage noon.

nakalabas din si apol after 1 month dahil nga sa pyansa ngunit tuloy ang kaso. hindi rin naglaon ay nawala ang kaso dahil hindi na sumusipot ang nagsampa nito sa trials. hindi nagbago si apol bagkus ay parang nagkaroon pa sya ng badge dahil sa karanasan nyang ito. na people’s journal pa sila at pinakita sa tv patrol ang nangyari.




sa kabila ng lahat ay masaya pa din kasama si apol. tawanan at kulitan pa din pag nagsasama-sama kami. madaming nagpapayo sa akin na iwasan ko sya pero paano ka iiwas sa tao na anim na taon pa laang kayo ay kasama mo na.

sikat ang apol nang umuwi ng panaon. alam ng lahat ang nangyari. na-earn ni apol ang respect na matagal na nyang hinahanap. nagkaroon sya ng notoriety dahil sa kanyang dinanas.

ang gulo sa panaon ay madalas ay family feud. ubusan ng lahi kumbaga na very common sa lahat ng sulok ng pilipinas at sa tingin ko’y hindi lang. ilang pamilya ang involved sa away na ito. ang pinakang siga ay siyang namumuno sa dahilang sya ang pinaka madaming napatay at siya ang may kayang lumantad ng harapan. di sya nagtatago bagkus ay sya ang sumusugod. mang taling ang pangalan nya. kung di ako nagkakamali ay apat ang naitumba nya at ang isa ay pinsan pa nya.

napatay si mang taling sa estasyon ng tren sa lucena. binaril sya ng shotgun sa likod. ang pumatay sa kanya ay isang ding taga panaon na nakaaway ng anak ni mang taling tungkol sa utang sa sabong. kulambo kung sya’y tawagin. tinaga ni zaldy (anak ni mang taling) si kulambo ngunit di napuruhan. ilang beses sinubukang patayin ni mang taling si kulambo ngunit merong sa palos si kulambo. nangyari nga ang kanyang kinatatakutan ng matiempohan sya ni kulambo sa estasyon ng tren sa lucena. isang bala ng shotgun ang sumabog sa kanyang dibdib at si kulambo ang may kagagawan nito.



dito pumasok ang apol sa kwento. tropa namin si zaldy na anak ni mang taling. nagkaron ng conspiracy ang apol at zaldy para mahuli ang kulambo. nag ennact ng fake na away ang dalawa. may sugat pa kunyari ang apol sa kamay sa pagsangga ng itak-itakan ni zaldy. sa mata ng mga mamamayan ay invovled na ang apol sa family feud at nasa side sya ni kulambo.

kinupkop ng kulambo si apol sa kanyang hideout sa pasig sa buong akala na nagtatago si apol sa mga naiwang pamilya ni mang taling. alang kamalay-malay ang kulambo sa conspiracy against him. timbog ang kulambo ng pulis ng pasig ng maisuplong sya ni apol. natransfer si kulambo sa lucena city jail kung saan sya nag serve ng sintensya. nabalitaan naming nakatakas sya ngunit ibang kwento na ito.

kudos nanaman ang tinanggap ng apol sa kanyang ginawa. lahat kami ay sangayon na di muna dapat umuwi ng panaon si apol. ngunit sa di ko alam na dahilan ay nagpakita pa din sya sa probinsya namin. nais nya sigurong malasap ang tagumpay ng kanyang ginawa kaya sya bumalik.

di eto na... inuman sa tapat ng riles sa may train station ng panaon. alex parafina. isa ding tropa ngunit kakampi ng kalabang pamilya ng taling.

kaharap ang apol sa inuman kasama ang isa pang best friend namin na nagngangalang nono. si nono ay isang napaka loyal na kaibigan ng apol. he’s apol’s right hand man. madami ding kwento ang buhay ni nono pero sobrang haba kaya sa susunod na laang.





walang nagawa ang nono ng biglang sumulpot ang alex parafina dala ang patalim sabay tusok sa may kaliwang kili-kili ni apol. tumama ang patalim sa kaliwang braso ni apol. tumagos ito hanggang kili-kili, sa dibdib abot sa may puso. dumampot ng bato ang nono dahil ala syang dala. binato nya ang alex ngunit alang epekto ito. hindi nasapol ang puso ni apol ngunit nagkaroon ng hemorage sa kapabayaan ng mga doktor sa isang ospital sa lucena. dala ito ng kahirapan. di ka aasikasuhin masyado sa ospital kung alam nilang wala kang pambayad. tinawagan ako ng pamilya ni apol upang magpatulong mapa-transfer sa mas mabuting ospital ngunit huli na ang lahat. pumanaw si apol after 3 days sa ospital.

24 years old sya nang bawian ng buhay. di ko malaman ang pakiramdam ko noon. lito, galit, excitement, nerbyos... halo-halo. alam kong napaka inosente ko noon ngunit nawala after mangyari ito. natuklasan ko at ng ibang tropa kung gaano kaseryoso ang kanyang ginawa. sa murang edad ay napakadaming nangyari. fast lane ang linya ni apol. di sya humihinto hanggang sa huling hininga. sa burol at libing na lang kami nagkita ni apol. kausong ako sa kanyang kabaong habang dinadala patungong sementeryo. blangko ang isip ko noon.

maganda din in a way na maaga syang umalis dahil kung hindi ay malamang na damay ako sa lahat pang mga papasukan ni apol. paano mo ba naman iiwasan ang taong kalaro mo ng mga bata pa kayo, kabarkada ng mga binata kayo at kasama mo sa lahat ng mga kalokohan dala ng isip n’yong bata? para sa akin ay maikukumpara ang buhay ni apol kina hendrix, james dean at iba pang kagaya nila. better to burn out than to fade away ika nga.

People At The Tattoo Shop

caricatures of my teachers at the tattoo shop - billy, ariel and robert.

Japanese Waterfalls

Tattoo design for the back of one of ariel's clients...

Blue Bird

i found this blue bird dead in our backyard last tuesday. i always wondered where the birds bury their dead. do they have a bird cemetery? i haven't had the time to research the name of this bird so he'll be just like the iraq native casualty - no name, no number.

i know this bird because i always see it outside. i was observing the sounds it was making and i know it makes like hundreds of different sounds. i believe they have their own language. i assumed it was a natural death because i didn't see any wounds.

i placed him under the apple tree after. when i came back i noticed another bird singing or was it crying? you know we always identify birds' chirps as music but i know this bird wasn't singing. it was mourning this unindentified blue bird.

Wacom Pad

woohoo! i'm happy.

i just fixed my wacom pad. i upgraded to tiger OS two days ago after months of hesitation. i hate doing operating system upgrades because i know there will always be problems. the first thing that went nuts after upgrading was my wacom pad.

AAAAAAHHHH!!!

i love my wacom. my wacom tablet is my life and this upgrade almost ruined my life. after 2 days of research, driver updates... boom! i got it to work. the answer came from the wacom website but it took me a while to find it.

i congratulate myself. i'm alive again :-)

now i should be ready for more fuck-ups...

State Of The Union

FREE!

i read the letters to the editor section of the chronicle and found this headline: ‘freedom isn’t free... you need to sacrifice.’

this is weird because i know the meaning of the word. free is free and nothing more. if you add something before or after this word the meaning should be different.

so i immediately searched the meaning of the word ‘free’ in the merriam-webster online. i was shocked at first but instantly realized and just shrugged because it’s already normal at how they manipulate the meaning of words. i find it funny and stupid that almost everybody fall for this crap. funny because people think that they really are free and stupid because we kill people for this word.

it is amusing to me how the word ‘free’ affects us. it makes us happy to see it in ads and it has the same effect when it is fed to us through the media. it’s like the magic word. it’s scary because the merriam-webster dictionary made it ‘official’ when they defined it.

i wasn’t convinced by their ‘official’ definition so i also searched the meaning in a tagalog-english and a spanish-english dictionary online. i saw how the american dictionary went a long way (too long) to define the word compared to the other two languages.

so please people... accept your fates. it is true that nothing and nobody is free in america. you ain’t free fools!

if you have no worries searching for the word ‘bomb’ in yahoo then you have the right to disagree.

Legend On My Tshirt

alam nyo ay matagal ko nang idol ang juan dela cruz band. kombinasyon sila ng black sabbath at led zep pero ginawa nilang pinoy. di ko inabot nang unang magkakasama sila pero nang magkaisip ako ay una silang pumasok sa aking consciousness.

mabigat ang bagsakan ng bandang ito at sa aking puso ay kabilang sila sa mga sinasamba nating banda gaya ng stones at yun nga, led zepellin. peyborit ko si pepe pero syempre di pahuhuli si wally gonzales. masasabi kong napaka tamis ng mga melodies ng kanyang gibson guitar.

nang ilabas nya ang kanyang solo album ay napanganga ako sa wally’s blues. waw kako! dinala ako sa ulap ng komposisyon nyang ito. tumatak sa isip ko ang kanta at hanggang ngayon ay all time favorite ko ang wally’s blues. ito ang isa sa dahilan kung bakit dumampot din ako ng gitara at ginawang hobby ito. kaya naman po laking tuwa ko ng suotin ni wally ang isa sa mga hand painted shirts ko.

nasa australia po si wally with paolo santos kung saan meron silang gig. nagkataon naman na malaki kay edd aragon (http://edd-aragon.com/) ang inorder n’yang tshirt sa akin. ka-member ko po si edd sa banggaan. si edd po ay isang batikang dibuhista sa sydney. sa kanya rin po ang mga paintings sa background. isa po si edd sa nag-asikaso kay wally sa australia.

according to edd, nang makita ni wally gonzales ang tshirt ay nagustuhan nya ito kaya minabuti ni edd na ibigay na lang ang t-shirt kay wally. the t-shirt might be worthy but not me. haha.

nag cross na rin po ang landas namin ni wally. nalungkot ako nang matagal syang nawala sa scene kaya naman ng umuwi ako at nabalitaan kong nagbalik na si wally ay agad akong dumalo sa gig nya. nagsabi ako sa waiter kung saan sya tutugtog kung pwedeng kunan ng bidjo si wally. di raw pwede sabi ng waiter kaya laking gulat ko nang si wally mismo ang lumapit sa akin at pinayagan akong kunan sya ng bidjo. nakatabi po ang film ko ng wally’s blues - live! salamat wally. at edd :-)